De overtreffende trap van samenwerking

Het werk van Patrick Mangnus - door Nico Joosting Beunk Rubriek: Interview

Volgens de filosoof Adorno beleven we de geschiedenis niet, maar reconstrueren we deze aan de hand van fragmenten. In verschillende beeldlagen, technieken en bestaand beeldmateriaal van internet, boeken of archieven, kruisen en vinden alle verschillende tijden en geschiedenislagen elkaar in de diverse werken. Het kan harmonieus zijn of in conflict; hierdoor ontstaan nieuwe associatieve beeldlagen en verhaallijnen die een sociaal (historisch) bewustzijn en het gemis daaraan pijnlijk doen doordringen in de hedendaagse maatschappij. De tragische heroïek van het vroege industriële tijdperk met haar mechanische kathedralen staat daar symbool voor. De vooruitgangsgedachte van weleer in een romantisch jasje gegoten met het besef te mislukken, of het ideaal nooit te kunnen behalen. In deze lijn past de RAAM-prent van Patrick Mangnus fantastisch; nieuwe technieken vermengd met oude ambachten en het onderwerp is een detail van een enorme elektriciteitscentrale.

Alle technieken, ambachten en digitale middelen kunnen worden gecombineerd zonder enige waardetoekenning of waardeverlies; een eigen foto is net zoveel waard als gevonden materiaal op het internet, een ambachtelijke houtsnede net zo waardevol als een collage van werken uit een pulpblad.

Prenten, misdrukken, collages, cut-outs, installaties, video, muurschilderingen, kunstenaarsboeken; geen enkel medium wordt geschuwd. Per tentoonstelling of vraag wordt een passend werk gecreëerd. Niet louter als eenling in het atelier, maar de laatste jaren ook veelal in een (korte) samenwerking met andere kunstenaars, buiten de eigen gebaande paden.
Graag licht ik hier twee specifieke projecten met andere kunstenaars toe, waar ikzelf nauw betrokken bij ben geweest en de projecten uiteindelijk heb weten te complementeren met een publicatie, of een expositie. Bij ‘Cowboys en Indianen’, een samenwerkingsproject tussen Hans Bosman en Patrick, die het plan hadden opgevat over dit (non)onderwerp grote houtsnedes te vervaardigen van 2,5 x 2,5 meter. Vanuit mijn ontwerpbureau en voorliefde voor grafiek is besloten samen met de kunstenaars een prachtige gelimiteerde publicatie te maken; een samenwerking binnen een samenwerking.

Leporello 18#2 p7.png
Leporello samen met Sjoerd Tegelaers, toyoboprints, etsen, collages

De goddelijke comedie1.jpg

De goddelijke komedie, samen met Rien Renema. Etsen, tekeningen, spraypaint

Vanuit een wederzijdse bewondering voor elkaars werk en werkwijze vormden Rien Renema en Patrick Mangnus een duo voor onbepaalde tijd naast hun eigen beeldende praktijk. Allereerst zonder vooropgezet plan; behalve dat het zou gaan om samen etsen te maken. Al tijdens het maken van de eerste prenten, bleek bij beide kunstenaars de voorliefde voor de oude meesters en oude literatuur.
Samenwerken (in de beeldende kunst) is een avontuur; een reis die je samen aan gaat; een queeste, zonder het uiteindelijke doel te weten. Net als Dante in de Goddelijke Komedie, die wordt geleid door Vergilius. Wanneer Dante in het begin doolt en verdwaald is in een duister woud, is de vergelijking met onze huidige tijd niet van de lucht; velen dolen, veel mensen zijn verdwaald en de verlokkingen zijn groots.
De canto’s van Dante Alighieri en zijn persoonlijke queeste zijn nog steeds actueel. In de werken van Patrick en Rien mengen klassieke beelden zich gemakkelijk met flarden uit reclames van tv, internet of aanplakposters. Alle tijden lopen door elkaar en vermengen zich tot een hedendaagse draaikolk aan beelden en symbolen. De tekst van de Goddelijke Komedie dient als uitgangspunt voor een persoonlijke vertaling van de kunstenaars. Hierbij reageren zij zowel op de tekst als op het beeld van de ander en elk doet dat vanuit zijn eigen persoonlijke verhaal en achtergrond. Er is als het ware een nieuw soort graphic novel ontstaan van de Goddelijke Komedie die op verschillende manieren kan worden 'gelezen'.

Het is inspirerend om te zien hoe deze samenwerkingen naadloos binnen elk eigen oeuvre past, dat completeert en aanvult en waarbij de drang van het maken, noodzakelijkheid en plezier van het papier af spat! 
Wat zou ik daar graag nog een allesomvattende publicatie mee willen maken om alle 400 unieke werken uit dit project in volledigheid te tonen en daarmee een ieders wereld te verrijken.